24th، می 2021
نويسنده: user1daftar

www.MajdeDez.com

زمان انتشار: 24th, می 2021 ساعت 12:00 ق.ظ | کد خبر: 87709

فتح خرمشهر در کلام رهبری

صف طولانی عراقی ها برای اسیرشدن در روز آزادسازی خرمشهر

خاطرات امثال حقیر، خاطرات مهمی نیست، چون همان طور که ایشان گفتند که وقتی خرمشهر فتح شد ایشان در کرمانشاه خبرش را شنفتند، ما هم در تهران خبرش را شنفتیم. البته بد نیست این را عرض بکنم که -حالا یادم نیست که خبر از رادیو اعلام شده بود یا نه، شهید صیاد تماس گرفت با من در دفتر ریاست جمهوری و گفت و بعضی از تفصیلات را هم گفت؛ از جمله گفت (الان که من دارم با شما حرف می زنم، عراقی ها صف کشیده اند برای اینکه اسیر بشوند)، خیلی تعبیر جالبی بود – من سوار شدم، بلافاصله همان بعدازظهر، رفتم خدمت امام که البته دیگر مردم در خیابانها پر بودند و اظهار محبت میکردند و اظهار شادی میکردند؛ رفتم همین تعبیر را به امام گفتم. گفتم اقای صیاد می گوید که عراقی ها صف کشیده اند که بیایند اسیر بشوند؛ یک صف طولانی، ده پانزده هزار نفر! خاطرات ما خاطرات مهمی نیست، [بلکه] خاطرات برادران و خواهرانی که مدت های طولانی در جنگ بودند و حوادث را دیدند، انها مهم است.

برپایی جشن عمومی در روز فتح خرمشهر

در مورد فتح خرمشهر، اغلب شما جوانها ان روز نبودید یا اگر هم بودید کودک بودید خیلی، کوچک بودید؛ روز فتح خرمشهر حادثه ی عظیمی بود. شاید هنوز چند ساعت از خبر نگذشته بود که بنده از [ساختمان ] ریاست جمهوری میرفتم طرف بیت امام که خدمت امام (رضوان الله تعالی علیه) برسم. در این خیابان و سر راه، مردم غوغا کرده بودند؛ مثل یک راه پیمایی، مثل یک تظاهرات [بود]. ماشین ما را که میدیدند، می امدند جلو تبریک میگفتند. در همه ی کشور یک جشن عمومی خودجوش به وجود امد؛ مسیله این قدر مسیله ی مهمی بود.۳ / ۳ / ۱۳۹۵

جلوگیری امام(ره) از مغرور شدن مردم و مسیولین بعد از فتح خرمشهر

[شما اعضای هییت دولت] تواضعتان را [نسبت یه مردم] بیشتر کنید. مفتخر باشید به رای مردم، مستظهر باشید به رای مردم؛ اما مغرور نشوید، که اگر خدای نکرده غرور به سراغ ماها امد، ان وقت انحرافها و انحطاط های گوناگونی را در پیش پای خودمان خواهیم دید. مراقب باشید؛ این از ان دام های بزرگ شیطان است. معمولا بعد از پیروزی های بزرگ، خطرهای بزرگ وجود دارد.

ببینید، خرمشهر وقتی ازاد شد، خوب، خیلی پیروزی بزرگی بود- ان هایی که درست یادشان هست، سال ۶۱- خیلی کار عظیمی بود؛ هم از لحاظ سیاسی مهم بود، هم از لحاظ نظامی بسیار پیچیده و مهم بود، هم از لحاظ اجتماعی و نگاه عمومی و دل مردم، چقدر مهم بود و تاثیر داشت. از همه جهت کار عظیمی بود. همه، از جاهای مختلف امدند. من ان وقت رییس جمهور بودم. اقایان روسای جمهور چندین کشور- پنج شش تا، هفت تا کشور- امدند اینجا با ما ملاقات کردند و صریحا به ما گفتند که الان دیگر وضع شما با گذشته فرق می کند؛ بعد از این فتح بزرگی که انجام گرفت. یعنی این قدر ابعاد داخلی و خارجی این حادثه عظیم بود. امام واقعا یک معلم بود. امام یک معلم اخلاق بود.

تا این حادثه عظیم، با این عظمت، با این حجم پیدا شد، از همان ساعت اول تو خیابان اثرش در روحیه ی مردم فهمیده شد، امام فورا درد را احساس کرد، درمانش را بلافاصله داد: (خرمشهر را خدا ازاد کرد). این معنایش این بود که فرماندهان مسلحی که این همه سختی کشیده بودند، این همه رنج برده بودند، ان خون دلها را خورده بودند، چقدر شهیدهای خوب و بزرگ ما در همین فتح بیت المقدس دادیم، بر اثر این همه مجاهدت، حالا این کار بزرگ انجام گرفته، این ها مغرور نشوند. سیاسیونی که در مساند قدرت نشسته اند، از این پیروزی بزرگی که در عرصه ی سیاسی برایشان پیدا شد، بر اثر این حادثه مغرور نشوند: (و ما رمیت اذ رمیت و لکن الله رمی)؛ من و شما کاره‌ای نیستیم؛ دست قدرت الهی است.

من و شما وسایلی هستیم که اگر عقل به خرج بدهیم، اختیار خودمان را به کار بیندازیم، وارد میدان بشویم، از ما برای حصول این هدف استفاده خواهد شد و افتخار و شرفش برای ما میماند. اما اگر ما هم نباشیم: (فسوف یاتی الله بقوم یحبهم و یحبون. اینجور نیست که، بار خدا بر زمین نمیماند، پیش خواهد رفت؛ یک حرکت طبیعی، ناموس طبیعت است، ناموس تاریخ است. (سنه الله التی قد خلت من قبل). با تعبیرات مختلف در جاهای مختلف قران امده: (و لن تجد لسنه الله تبدیلا این سنت الهی است. (و لو قاتلکم الذین کفروا لولوا الادبار ثم لا یجدون ولیا و لا نصیرا سنه الله التی قد خلت من قبل). این، یک جایش است. (و لن تجد لسنه الله تبدیلا)؛ یعنی اگر شما بیایید توی میدان، بر دشمنتان پیروز خواهید شد؛ یعنی این سنت الهی است؛ حالا این پیروزی ممکن است یک روزه و یک ساله نباشد، اما در نهایت پیروزی است. این پیروزی قطعا حاصل خواهد شد. شکست و انهزام در جبهه ی حق معنی ندارد؛ مگر ان وقتی که اهل حق توی میدان نیایند؛ کار لازم را نکنند؛ این است دیگر. بنابراین، کار، کار خداست: (و ما رمیت اذ رمیت). اینجا هم همین جور است. روزبه روز شما مسیولین، شما رییس جمهور محترم، همه ی کسانی که دلبسته ی به این حرکت هستند، روزبه روز قدرشناسی تان از لطف الهی، از دست قدرتی که دلهای مردم را به این جهت هدایت می کند، باید بیشتر بشود.

تفاوت نگاه دنیا به ایران بعد از فتح خرمشهر

وقتی خرمشهر سقوط کرد، نماد قوی پنجگی دشمن بود و مظلومیت ملت ایران. وقتی ملت ایران با قدرت خرمشهر را از دشمن پس گرفت و هزاران نیروی رزمنده ی دشمن را اسیر کرد، در واقع سرنوشت نهایی جنگ نوشته شد. همان روزها سران چند کشور برای وساطت به ایران امده بودند. یکی از برجستگان سیاسی معروف انقلابی دنیا – که رهبر یکی از کشورهای افریقایی بود – به من گفت امروز مساله ی ایران و جمهوری اسلامی در دنیا بکلی با قبل از فتح خرمشهر متفاوت است؛ امروز همه به چشم فاتح و پیروز به شما نگاه می کنند. و حقیقت هم همین بود. شش سال بعد از ان صرف شد تا نظام جمهوری اسلامی بتواند بر زرادخانه ی عظیم جهانی – که پشت سر رژیم بعثی صدام قرار داشت – پیروز شود. و ما پیروز شدیم و توانستیم بر دشمنی که شوروی سابق و ناتو و امریکا از او حمایت می کردند، به او تجهیزات می دادند، به او سلاح شیمیایی می دادند، به او کمک های موثر اطلاعاتی می دادند، فایق بیاییم؛ این به برکت حضور مردم بود؛ یعنی حضور بسیج؛ یعنی جوانان با اخلاص.

مژده  تلفنی شهید صیاد شیرازی به رهبری در روز فتح خرمشهر

ما باید عدالت و اخلاق را مستقر کنیم و جامعه ی خود را به معنای واقعی اسلامی کنیم. این احتیاج دارد به کار و تلاش و ایمان و عمل صالح و مجاهدت در راه خدا. ایا این مجاهدت اثر دارد؟ ایا به نتیجه می رسد؟ بله. دلیل؛ سوم خرداد. دلیل؛ فتح خرمشهر. دلیل؛ هشت سال دفاع مقدس. شهید محمد جهان ارا که پدر بزرگوارش این جا صحبت کرد، در کدام کلاس نظامی دوره دیده بود؟ شهدای عزیز ما کدامیک از ابزارهای پیشرفته ی نظامی را در اختیار داشتند؟

بنده در همان دوران غربت – وقتی خرمشهر در اشغال دشمنان بیگانه بود – نزدیک پل خرمشهر رفتم و به چشم خودم دیدم وضعیت چگونه است. فضا غم الود و دل ها سرشار از غصه بود و دشمن با اتکاء به نیروهای بیگانه که به او کمک می کردند – همین امریکا و غربی ها و همین مدعیان دروغگو و منافق حقوق بشر – در خرمشهر مستقر شده بود. تانکهای او، وسایل پیشرفته ی او، هواپیماهای مدرن او، نیروهای تا دندان مسلح او؛ بچه های ما ار.پی.جی هم نداشتند؛ با تفنگ می جنگیدند؛ اما با ایمان و با صلابت. همین جوانان، با دست خالی، اما با دل پر از امید و ایمان به خدا، بدون این که ابزار پیشرفته یی داشته باشند و بدون این که دوره های جنگ را دیده باشند، وسط میدان رفتند و بر همه ی ان عوامل غلبه پیدا کردند.

روز سوم خرداد، همان ساعت اولی که رزمندگان ما خرمشهر را گرفته بودند، مرحوم شهید صیاد شیرازی به من تلفن کرد – بنده ان وقت رییس جمهور بودم – و گزارش اوضاع جبهه را می داد. می گفت الان هزاران سرباز و افسر عراقی صف بسته اند، برای این که بیایند ما دست هایشان را ببندیم و اسیر شوند! قدرت معنوی یک ملت این است. فقط خرمشهر نیست – خرمشهر یک نماد است – کربلای ۵ ما هم همین طور بود؛ والفجر ۸ ما هم همین طور بود؛ فتوحات فراوان دیگر ما هم همین طور بود؛ عملیات خیبر و بدر و مجموعه ی هشت سال دفاع مقدس ما هم همین طور بود. البته ناکامی و شکست هم داشتیم و شهید هم دادیم؛ میدان مبارزه است. به برکت ایمان شهیدان ما و ایمان شما پدران و مادران و همسران – که شماها هم پشت سر شهدا قرار دارید؛ چون اگر پدر شهید، مادر شهید و همسر شهید با او همدل و هم ایمان نباشند، او نمی تواند برود بجنگد – توانستید در این مبارزه پیروز شوید. این همان درسی است که باید همواره جلوی چشم ما باشد و به ان نگاه کنیم.مبارزه ی مجدانه ی توام با ایمان، در همه ی مراحل با پیروزی همراه است.۳ / ۳ / ۱۳۸۴

مقابله امام (ره)با تلاش عده ای بر اتمام جنگ بعد از فتح خرمشهر

وقتی نیروهای مسلح ما در عملیات بیت المقدس با تدبیر، روشن بینی، اراده ی برخاسته از ایمان، توکل به خدا، استفاده ی از همه ی امکانات – یعنی نگذاشتند جزیی از امکانات هدر برود – و با تکیه به نیروی خود و اعتماد به خدای متعال حرکتشان را شروع کردند، هیچ کس در دنیا باور نمی کرد اینها بتوانند خرمشهر را ازاد کنند؛ اما توانستند. وقتی ما اعلام کردیم خرمشهر را پس گرفته ایم، تا یکی دو روز خبرگزاری های دنیا حاضر نبودند این خبر را پخش کنند – با چشم تردید به ان نگاه می کردند – اما این اتفاق افتاد و اخر هم همه مجبور شدند به این پیروزی اذعان کنند. در این عملیات، رزمندگان ما بیش از پانزده هزار اسیر عراقی گرفتند و به اردوگاه های اسرا به عقب جبهه فرستادند. البته خرمشهر ازاد شد؛ اما بسیاری از سرزمینهای ما همچنان در زیر پای دشمن بود. مهران و نفت شهر و صدها شهر و روستای ما در طول مرز مغصوب بود.

در همین خلال، کسانی که حاضر نبودند برای انقلاب و منافع این کشور یک قدم بردارند، بلکه فقط بلد بودند نق بزنند و علیه انقلاب بهانه گیری کنند، باز فشار می اوردند که جنگ را تمام کنید. اگر اراده ی قوی و مصمم و ایستادگی امام نبود، مطمینا جنگ جز با پیروزی دشمن تمام نمی شد. همین نفسهای خبیثی که ان روز این وسوسه ها را در کشور می دمیدند، امروز هم بعضی شان سر بلند کرده اند و همان حرفها را تکرار می کنند و می گویند چرا بعد از فتح خرمشهر اتش بس را قبول نکردید؟! بعد از فتح خرمشهر، هنوز بخش عظیمی از سرزمینهای ما – مرزها و شهرهای ما – و نیز گروه کثیری از مردم ما در اختیار رژیم متجاوز بودند. تهدید بالای سر مرزهای ما بود و دشمن از همه طرف تجهیز می شد. باید شر دشمن از سر مرزها کم می شد؛ این یک بینش خردمندانه بود. ان روز همه ی دلسوزان کشور، از مسوولان نظامی و غیره، این منطق را برای همه اثبات می کردند. امام یک انسان منطقی بود و تصمیم گرفت و عمل کرد و به فضل پروردگار توانست ملت ایران را سرافراز کند.

اهمیت عملیات فتح المبین و بیت المقدس در ضربه به دشمن

وقتی انقلاب اسلامی عزیز پیروز شد، خیلیها در دنیا تلاش کردند ان را جدی نگیرند و باور نکنند. یک دستگاه سیاسی و یک حکومت، ان وقتی حقیقی و جدی است، که بر دوش مردم خود و به نیروی ملت خویش متکی باشد و این نیرو بتواند در لحظه ی نیاز، کارایی خودش را نشان بدهد. وقتی نیروهای متجاوز، مرزهای ما را شکستند و وارد شدند و ما هزاران کیلومتر مربع از میهن عزیزمان را زیر پای بیگانگان دیدیم، دشمنان ما شاد شدند. این نظریه که انقلاب و تشکیلات مردمی عظیمی که در برابر نظم سلطه ی جهانی ایستاده، جدی و عمیق نیست، در ذهن دشمنان این انقلاب نیرو گرفت و انها را امیدوار کرد و باز ما این امید را در حرفها و قیافه گرفتنها و اظهارات و مکاتبات و رفت وامدهایشان دیدیم؛ اما وقتی (فتح المبین) اتفاق افتاد و در چند روز، یک پیروزی بزرگ در ان صحنه ی به ان عظمت، به دست نیروهای همین ملت، به دست نیروهای مسلح همین کشور، به دست وفاداران صمیمی انقلاب – یعنی شماها – پدید امد، ارکان تفکر استکباری دنیا متزلزل شد. و وقتی در فاصله ی تقریبا بیست روز، عملیات (بیت المقدس) با ان وسعت و با ان عظمت و با ان ضربه ی قاطع بر دشمن اغاز شد و بالاخره خرمشهر به میهن اسلامی برگشت و هزاران نفر از متجاوزان به اسارت گرفتار شدند و جبهه ی دشمن متزلزل و درهم کوبیده شد، در حقیقت این پندار باطلی که دشمنان اسلام و انقلاب و ایران سعی می کردند ان را گسترش بدهند، بکلی منهدم شد و از بین رفت. پس، این یک مقطع برای انقلاب بود.۳ / ۳/  ۱۳۶۹

مواضع ریاکارنه و منفعل غرب و شورای امنیت در جنگ تحمیلی

شورای امنیت در شروع حمله ی عراق – که در جبهه ای به عرض هزار کیلومتر واقع شد – هیچ عکس العملی نشان نداد. ارتش عراق ظرف یک هفته مرزهای بین المللی را درنوردید، و در برخی از نقاط تا عمق هفتاد،هشتاد و نود کیلومتر پیش رفت، و در ان مستقر شد، و چنانکه برخی از سران عراق گفتند، با این نیت که هرگز از ان خارج نخواهد شد. تنها پس از این بود که اولین قطعنامه ی شورای امنیت صادر شد. ۲۸ سپتامبر، ۱۹۸۰. این قطعنامه نه به تجاوز اشاره کرد، نه به اشغال و نه بازگشت به مرزهای بین المللی را لازم شمرد؛ بلکه به جای این همه با کمال تعجب طرفین را به عدم توسل بیشتر به زور دعوت کرد. این عبارت در حقیقت از انچه تا ان روز توسط قوای قهریه ی عراق تصرف شده بود چشم پوشی می کرد، و فقط از او می خواست بیش از ان پیشروی نکند، و از ایران نیز می خواست که از جنگ برای عقب راندن متجاوز خودداری کند.

این اولین اقدام شورای امنیت بود، که در ان وظایف اصلی شورا – یعنی نگاهبانی از صلح و امنیت بین المللی به شکل زشت و تاسف انگیزی – بوسیله ی خود ان شورا پایمال می شد. پس از ان شورای امنیت را سکوتی مرگبار فرا گرفت، و تا ازادی خرمشهر – عملیاتی که در ان ستون فقرات نیروهای اشغالگر شکست، و هزاران نفر از انان به وضع ذلت باری اسیر شدند – جنگ خونین و مستمری را که خبرهای ان در صدر اخبار جهان بود فراموش کرد. در این مدت قهرمانی های ملت ما و شکل گیری نیروهای رزمنده ی ما، سر بر اوردن یک نیروهای جوان، انقلابی و تعیین کننده را در منطقه خبر می داد، و قدرتهای جهانی را از دست یافتن به هدف های شومی که در حمله ی عراق به ایران جستجو می کردند به کلی مایوس ساخت. این بود که بار دیگر شورای امنیت به یاد جنگ ایران و عراق افتاد. چند هفته پس از فتح خرمشهر دومین قطعنامه ی شورا صادر شد؛ ۱۲ ژوییه، ۱۹۸۲. این قطعنامه بازگشت به مرزهای بین المللی را درخواست می کرد. یعنی چیزی که بخش اعظم ان با فداکاری ملت ما و با شجاعت بی نظیر رزمندگان ما خود حاصل شده بود. در این قطعنامه نیز نه سخنی از تجاوز، نه نامی از متجاوز، نه یادی از خسارتها و چاره ای برای جبران ان و نه بالاخره تضمینی برای امنیت و ثبات حقیقی و تنبیهی برای عامل ناامنی وجود نداشت. بار دیگر ما خود را در تلاش برای احقاق حق خود تنها یافتیم.۳۱ / ۶ / ۱۳۶۶

منبع: پایگاه اطلاع رسانی حوزه