۲۵م، خرداد ۱۳۹۲
نويسنده: user1daftar

www.MajdeDez.com
زمان انتشار: ۲۵م, خرداد ۱۳۹۲ ساعت ۱۰:۱۰ ق.ظ | کد خبر: 31787

علمای اخلاق گفته اند که قرب به پروردگار ، عبارت دیگری از قرب انسان به کمال سعادت خویش است . خداوند کامل ترین تجلی اسما و صفات خود را در انسان نموده است . البته این تجلی بالقوه و فعلیت آن نیاز به تلاش و رفتار ویژه ی انسان دارد . هر یک از نواهی و اوامر الهی راهی برای شکوفایی این استعداد هاست و انسان کامل ، شکوفا شده ترین موجود در تجلی اسما و صفات الهی می باشد .

هدف از انجام وظایف عبادی با قصد قربت ، تجلی نمودن کامل آن اسما و صفات انسان است . به عبارت دیگر انسان در هر مرحله از حرکتش که آن را پایانی نیست ، قرب و نزدیکی به صفات و اسمای حسنای الهی را نقطه اعلای مقصد و مقصود خود قرار می دهد .

قرب به پروردگار با دو شرط حاصل می شود : رویگردانی از راه های باطل و دعوت کننده گان به آن و تبعیت محض از دستورات الهی ، بنابراین کسانی که فقط با انجام طاعات ، قصد طی مسیر قرب را دارند ، به نتیجه نخواهند رسید ؛ بلکه دو بال پرواز ، ” عدم اطاعت از جریان طغیان گری ” و تبعیت محض از پروردگار ” می باشند .

صحیح تر آن که گفته شود : انسان تا تبعیت از طغیانگران را کنار نگذارد ،به حریم خضوع تام در برابر اوامر و نواهی الهی وارد نمی شود . شاید علت تقدم نهی از اطاعت طغیان گر بر امر سجده ، نیز همین باشد ؛ چنان که در آیات دیگر به این حقیقت اشاره شده است : “پس هر کس به طاغوت کفر ورزد و به خدا ایمان آورد ، به یقین ، به دستاویزی استوار چنگ زده است “.

از آن جا که عمل سجده نماد خضوع تام و تبعیت تمام در برابر دستورات الهی است ، در این آیه از واژه ی سجده استفاده شده است . در روایتی از پیامبر اکرم (ص) آمده است :سجده نزدیک ترین حالت بنده به خداست ؛ چون ساجد ، شریف ترین بخش بدن را بر زمین می گذارد تا نشان دهد از تمام خودی و خودخواهی ، گذشته و تسلیم محض اوامر حق گشته است ؛ به همین دلیل بیشترین توفیق برای شکوفایی استعداد های انسانی در سجده حاصل می شود و هر چه این سجده ها تکرار شود و طولانی تر گردد، جذبه های الهی بیشتر خواهد شد.

                                                                                                                         تفسیر تنزیلی همگام با وحی

                                                                                                       حجت الاسلام والمسلمین دکتر عبدالکریم بهجت پور